هر ساله، از هر پنج سیگاری در اتحادیه اروپا، یک نفر سعی در ترک سیگار می‌کند - و به طور فزاینده‌ای، آنها ویپ‌های یکبار مصرف را انتخاب می‌کنند. چه چیزی این تغییر را هدایت می‌کند؟ این دستگاه‌ها جایگزین ساده و رضایت‌بخشی ارائه می‌دهند، بدون تجربه سختی که اغلب با آدامس‌ها یا چسب‌های نیکوتین مرتبط است. اما آیا این تغییر واقعاً ارزشمند است؟ و بهترین راه برای گذار روان چیست؟

ترک سیگار هدفی است که بسیاری از مردم تعیین می‌کنند، اما این مسیر اغلب پر از موانع است. در سال‌های اخیر، ویپ‌ها به عنوان ابزاری برای کمک به ترک سیگار در افراد سیگاری ظهور کرده‌اند - اما واقعاً چقدر مؤثر هستند؟ این مقاله به بررسی نقش ویپ‌ها در ترک سیگار، با نگاهی به شواهد علمی، داستان‌های کاربران واقعی و خطرات احتمالی می‌پردازد. ما به شما کمک خواهیم کرد تا بفهمید که آیا ویپ واقعاً شایسته شهرت خود به عنوان "معجزه ترک سیگار" است یا خیر.

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که کیسه‌های نیکوتین ممکن است به افراد سیگاری و ویپرها کمک کند تا تنباکوی مضرتر را ترک کنند. مطالعه روی ۱۱۰،۰۰۰ آمریکایی نشان داد که افرادی که اخیراً سیگار را ترک کرده‌اند، به طور قابل توجهی بیشتر احتمال دارد که روزانه از این محصولات استفاده کنند، که نشان‌دهنده نقش بالقوه این محصولات در کاهش آسیب تنباکو است.

یک آزمایش در دانشگاه فلیندرز نشان داد که ارائه چندین روش درمانی نیکوتین (از جمله ویپ) به همراه پشتیبانی رفتاری، میزان ترک سیگار را در بیماران ترک کرده دو برابر می‌کند. پس از 9 ماه، 10٪ از شرکت‌کنندگان به ترک خود ادامه دادند - نتیجه‌ای قابل توجه برای این گروه پرخطر، که ثابت می‌کند انتخاب روش درمانی کمتر از پشتیبانی مداوم اهمیت دارد.

بررسی سلامت ایرلند در سال ۲۰۲۴ (CSO) نشان می‌دهد که تقریباً ۲۵٪ از بزرگسالان ۱۸ تا ۳۴ ساله از سیگار الکترونیکی استفاده می‌کنند - ۱۳.۶٪ روزانه و ۱۰٪ گهگاه - که بالاترین میزان در سطح ملی است. این مطالعه که روی بیش از ۵۱۰۰ بزرگسال انجام شد، همچنین نشان داد که ۷.۱٪ روزانه از سیگار الکترونیکی استفاده می‌کنند، ۱۰٪ روزانه تنباکو می‌کشند (که در افراد ۴۵ تا ۵۴ ساله به اوج خود یعنی ۱۳.۳٪ می‌رسد) و ۸٪ در سال گذشته از حشیش استفاده کرده‌اند (۲۲٪ در بین افراد ۱۸ تا ۲۴ ساله).

محققان استرالیایی (NDARC) دریافتند که ویپ‌های نیکوتین‌دار در مقایسه با درمان‌های سنتی مانند آدامس یا قرص مکیدنی برای افراد سیگاری کم‌درآمد، میزان ترک را سه برابر می‌کنند. در مطالعه‌ی دنیای واقعی، ۲۸.۴٪ از مصرف‌کنندگان ویپ پس از شش ماه سیگار را ترک کردند، در حالی که تنها ۹.۶٪ از مصرف‌کنندگان آدامس/قرص مکیدنی این کار را انجام دادند. اگرچه این مطالعه مؤثر بود، اما نشان داد که اکثر ترک‌کنندگان (۵۸٪) به مصرف ویپ ادامه دادند و این امر نیاز به حمایت بیشتر برای ترک کامل نیکوتین را برجسته می‌کند.

ویپینگ به عنوان جایگزین برتر سیگار و ابزار ترک سیگار، محبوبیت زیادی پیدا کرده است، اما کاربران نوجوان را نیز به خود جذب کرده است. نهادهای نظارتی به طور گسترده محدودیت‌های سنی را اعمال می‌کنند - که با وجود چالش‌های اجرایی، قابل اعتمادترین عامل بازدارنده است. در سطح جهانی، سن خرید معمولاً با بزرگسالی (اغلب ۱۸ سال) مطابقت دارد، و بازار ایالات متحده سن ۲۱ سال را الزامی می‌داند.

در حالی که مغازه‌های ویپ همچنان در خیابان‌های اصلی سراسر بریتانیا ظاهر می‌شوند، یک نظرسنجی اخیر در صنعت توسط Haypp نشان می‌دهد که مصرف‌کنندگان به طور قابل توجهی کانال‌های دیجیتال را ترجیح می‌دهند، به طوری که ۸۷ درصد از مصرف‌کنندگان بریتانیایی حداقل برخی از محصولات خود را به صورت آنلاین خریداری می‌کنند. این روند نشان دهنده تغییرات گسترده‌تر در رفتار خرده‌فروشی است، به طوری که مصرف‌کنندگان ویپ به طور فزاینده‌ای برای راحتی، مقرون به صرفه بودن و دسترسی به اطلاعات که تجارت الکترونیک فراهم می‌کند، ارزش قائل هستند.

تحقیقات «سوئد بدون دود» نشان می‌دهد که کیسه‌های نیکوتین در حرکت سوئد به سوی کشوری بدون سیگار نقش محوری دارند و به ویژه میزان ترک سیگار در زنان را افزایش داده‌اند. از سال ۲۰۱۶، این کیسه‌ها ترک سیگار در زنان را تقریباً دو برابر کرده‌اند و میزان سیگار کشیدن را به ۵.۳ درصد رسانده‌اند. دکتر ماروا گلاور تأیید می‌کند که این کیسه‌ها ایمن، از نظر اجتماعی پذیرفته شده و بهترین ابزار ترک سیگار برای آینده‌ای بدون سیگار هستند.

کمپین ضد طعم‌دهنده‌ی سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۲۵، به اشتباه محصولات نیکوتین‌دار مخصوص بزرگسالان را هدف قرار می‌دهد و مشکلات دسترسی افراد زیر سن قانونی ناشی از عدم تأیید سن و بازارهای غیرقانونی را نادیده می‌گیرد. در حالی که سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) از کاهش آسیب حمایت می‌کند، ممنوعیت‌ها خطر تقاضای زیرزمینی، آسیب به مشاغل و محدود کردن ابزارهای ترک را به همراه دارد. راه‌حل‌ها در کنترل‌های سنی سختگیرانه‌تر و سیاست‌های مبتنی بر شواهد نهفته است، نه ممنوعیت‌های ناشی از وحشت.